بهار رفت و با خود برد آرام از نگاه مادران شهر

و هر چه مانده بود خنده بر لبان کودکان

بهار رفت و جای آن تاریان نشت بر شاخه ها

آتشی نشت بر ریشه ها

و داسی بر گلوی گلهای بی صدا

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *