چه زیباست صدای آب و چه بی‌تاب

آنگاه که تنیده می‌شود در صدای تو

چه دلبراست خورشید و چه خندان

وقتی از میان گیسوان تو سرک می‌کشد بر سیاهی چشم

 ناز می‌کند نسیم

وقتی که با نفسهای تو همراه می‌شود 

آرام می‌شود زمین

وقتی که با  نوازش سرانگشتان تو در خواب می‌شود

آری جهان زییاتر شود از جهان، اگر 

تو خویش را دریغ نکنی از جهان خویش

 

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *