نگه مکن به صورتم
فریب این دو چشم خنده رو مخور
در تمام صورتم دروغ موج مى‌زند

اگر که بیشتر به سمت سینه‌ام روى
ناله‌هاى تلخ یک اسیر
-که گرد خستگی نشسته بر دوش او
و کنج خلوتی بری مرگ، آرزوی اوست-
صداقت تمام هستى من است

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *