بسان باغبان پیر و مهربان

با وسواس، هر چه خاک ز روی درختان شهر زدود

چه با سخاوت است آسمان شهر

چه بی‌دریغ گشته‌ ابر

لیک، من چو پیش به هر چه مهربانی‌ست شک دارم

شک دارم به سخاوت این آسمان گرفته

شک دارم به لطافت این ابر سیاه

مباد که قصدش شستن خون تازه‌ای باشد از سنگفرش‌های شهر

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *