در خیر و برکات دیدار دوستان و بستگان اعم از سببی و نسبی حرفی نیست که اگر بی غرض باشیم، متفقیم که همنشینی با یاران شفیق کیفی دارد که مگو و مپرس. حال بماند که از لطف دولت‌های کریمه  و گرانی و گرفتاری و مزید بر آن، بحران چند ساله اقتصاد جهانی که البته به قول جناب رئیس‌ الرئسا در قیاس با بلاد فرنگ کمترین اثر را بر سفره های مردم داشته، دیگر نه دل و دماغی مانده و نه جان و مالی برای دیدار یاران و بزرگان. که اگر زمانی را رخصت یابیم و شپش در جیبمان پشتک وارو نزد تا ظهر روز تعطیل می‌خوابیم که خستگی از تن فراری دهیم که شش روز پیش رو را باید بسان قاطر جان کنیم. هر چند رفاقت ما و شپش ها چنان است که مجبوریم به اضافه کاری حتی در روز تعطیل.

دور نشویم از اصل غرض که مواهب مرگ آشنایان است و تاثیر آن بر صله رحم. حال که گرفتاری های روزمره رخصت نمی‌دهد به دیدار رفقا، این مرگ و میری که گاهی سراغ اطرافیان ما می آید گره گشای این مشکل شده. حتی اگر قسمت نشد که در مراسم تشیع جنازه آن تازه درگذشته شرکت کنیم به لطف مراسم سه و هفت که تازگی ها به لطف با کلاس شدن مردم  یک کاسه هم شده همه را یکهو می بینیم. مثلا این حقیر که قریب به۲۴ ماه است به قصد دید و بازدید به دیدار مادربزرگ ها و پدربزرگ مشرف نشد‌ه ام، در طی این مدت به لطف حضرت ازرائیل برای بیان همدری با دوستان و آشنایان در غم عزیز به خاک رفته چندین بار به زادگاه خود سفر کرده ام و از این رهگذر سرکی به همه زده ام. علاوه بر پدر بزرگ و مادر بزرگ‌ ها، هم پسرخاله‌ها را دیدم و هم دایی و هم رضا را و بسیار دیگر را که اگر غیر از این بود محال بود توفیق زیارتشان.

بر من مسلم است که اگر جناب ازرائیل راه قریه ما را گم کند علاوه بر مشکلات افزایش جمعیت * ما نیز از فیض انجام وظیفه نسبت به دستبوسی بزرگان و دیدار دوستان بی نصیب می‌شویم و هی برای توجیه مجبور به ناسزا پرانی به زمانه که این نیز از گناهان کبیره‌ است.  خلاصه کاهی که دلم برای کسی تنگ می شود می گویم

“بکش ای اجل از شهر ما گاهی

ندیدم من دوستان را دو ماهی”

پی‌ نوشت
*که البته بر طبق بررسی های رئیس الرئسا افزایش جمعیت نه تنها مشکل نیست که باعث خیر است و حیاتی برای هر مملکت. حتما مابقی ممالک نمی فهمند که غیر این می گویند.

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *