یک مدت هست که نتونستم مطلبی رو تو این بلاگ بنویسم یعنی حسش نبود، یا اگر بود من متوجه حضور منحوسش نشدم. شاید به نوعی دچار بی تفاوتی شدم، کلا برام مهم نبود که چرا؟ چرا چی؟ خوب چرا هر چی! اصلا چرا باید به چراها اهمیت داد؟ اصلا مهم نیست که چرا غروب تو ترافیک جانکاه این شهر پر از تحریک تهران عمر می سوزونیم، یا چرا بعد اون همه حرف که می گفتند این هدف دار کردن یارانه ها گرونی نمی آورد حالا هی تو تلوزیون می گویند گرونی باعث صرفه جویی و صرفه چویی باعث پیشرفت مملکت می شود. یا اصلا چرا باید …..(اینجاش رو سانسور کردم آخر نمی شود به این دوستان زیر ۱۸ سال اعتماد کرد  و با یک علامت ۱۸+ هر حرفی رو نوشت) و کلا حال ور رفتن با این چرا ها را نداشتم. شاید به قول وجدانم حسش نبود ادای روشنفکرها رو دربیارم. به هر آدم نیاز دارد که گاهی به جای روشنفکر بودن، آدم بیخودی باشد.

حالا اینها رو هم نوشتم  نه اینکه الان چرا ها مهم شدندها، نه ابدا، فقط خواستم در جریان باشین!

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *