سعید سهیلی(کارگردان و تهیه کننده گشت ارشاد):

در مورد گشت ارشاد شاید هیچ نباید گفت، تنها و تنها باید نشست و آنرا تماشا کرد، چند ماه منتظر پروانه ساخت آن بودم مهم نیست، برای ساخت آن چه سختی‌ها کشیدم مهم نیست، در زمان اکران جه ناملایمتی‌‌ها دیدم مهم نیست، فیلم در تهران پایین کشیده شد و در شهرستان‌ها اکران نشد،‌مهم نیست، خودم همراه با فیلم آتش گرفتم و سوختم مهم نیست، پس هیچ نمی‌گویم و با تمام بی انصافی‌ها می‌سازم و دوباره فیلم می سازم. یا حق

حکایت اکران فیلم گشت ارشاد رو همه می‌دونیم پس تکرارش ضرورتی ندارد. اینکه فیلم چه نقاط مثبت و منفی فنی دارد، می‌شود با مراجعه به مجلات تخصصی و سایت‌های سینمایی مطالعه و بررسی کرد. اما چیزی که در طول تماشای گشت ارشاد ذهن مرا بیش از همه چیز قلقلک می‌داد، این بود چرا باید این فیلم اکران نشود! به نظر من تنها اذهان بیمار و گناهکار می‌توانند با این فیلم از نظر محتوایی مخالفت کند، شاید از شدت عذاب وجدان، و مانع از اکران آن شوند. مگر در فیلم چه چیز بدی بیان شده که مستوجب ناملایمتی‌هاست.

اینکه تلاش کرده ما را آگاه کند از جریمه(قیمت) جوراب رنگ پا، شلوار کوتاه،‌مانتوی اونجوری و از همه مهمتر گذاشتن عینک روی سر جای تقدیر ندارد! این که جوانان ما با آگاهی از شرایط و میزان جریمه و با توجه به جیب و شرایط اقتصادی دست به انتخاب لباس و تیپ می‌زنند بد است؟

آیا اینکه در فیلم صحبت از این است که اگر کارت شناسایی ارشاد واقعی، لباس واقعی، حکم واقعی و تفنگ واقعی داشته باشی و کنارت خواهر،‌منظورم خواهر دینی،‌اون هم از نوع مردش داشته باشی، بیشتر و راحت‌تر می‌توانی به هدایت جوانان این مرزو بوم کمک کنی، مستحق سانسور می‌شود؟

آیا اینکه در فیلم صحبت از این است که جامعه جوری شرایط را برایت مهیا می‌نماید که حق انتخاب داری، می‌توانی گوسفند باشی یا گرگ! یعنی مجبوری که این باشی یا آن؟ آیا این سزاوار تنبیه است.

آیا اینکه …

به قول دوستی، بی‌خیال داداش، چه بگوییم و چه بنویسیم که نرود میخ آهنی بر سنگ!

گشت ارشاد رو ببینید شاید ارشاد شدید، شاید!

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *