شعر

۰۶فروردین ۱۳۹۷

پر از آشوب و پر موج است قلب من

کویری بی‌رمق لبهای بی‌تابم

پس از نادیدنش در هفت روز بی‌پایان

هفت سال بی‌باران

تو گویی هفت لاغرْ گاو

به جان خستم افتاده‌ست

 

به شب‌هایش کابوس تنهایی

بسان لشگر قطحی

به گندمزار یادم می‌شود راهی

و من را سلاحی نیست

راهی نیست

توانی نیست

جز نگاهی مترسک‌وار

 

مبادا برده باشد مرا از یاد

مبادا برای یک نفس حتی

به صحرای فراموشی رها سازد یادم را

اگر دست دگر را گرمتر از دستان لرزانم فشارد چه؟

اگر دست دگر، گیسوانش را نوازش داده باشد چه؟

اگر چشمی برای یک نفس حتی

چشمهایش را از آن خویش کرده باشد چه؟

به آتش می‌شوم مشتاق، چون خلیل‌الله

به امیدی که جز مرگ بی‌پایان

نروید هیچ از آتش جانم

 

ترسی مرا در خود فرو بردست

دردی مرا در خویش می‌خواند

که درمانش فقط آغوش گرم و بوسه‌های توست

۰۴اسفند ۱۳۹۶

خیره‌ست به دیگران چشم‌های من

لیکن تو را نگاه می‌کنم

گوشم به حرف‌های دیگران

زیبا کلام تو را جستجو می‌کنم

باشی یا نباشی کنار من

یادت همیشه هست در آغوش تشنه‌ام

در قلب هر دقیقه که می‌گذر ز عمر من

طعم لبان داغ تو را بر لبان سرد خویش، مرور می‌کنم

۰۷بهمن ۱۳۹۶

هر چند ترک خورد تمام وجودم از تردید بی‌انتهای تو

لکنت اگر گرفت کلامم در خروش سکوت تو

این ره اگر چه سخت، پایم اگر چه زخم

درمان درد من مگر به غیر دستهای گرم توست؟

 

چون دانه‌های برف که از ابر می‌شود جدا

جانم جدا شود ز تن به هر بغض در نگاه تو

اما به عهد گفته‌ام، دستم اگر چه کوته است

تا انتهای ره اگرچه دور، چون کوه پشت توست

 

من میشوم به سوی نگاه تو هر روز

شوق است در نگاه من و تردید در نگاه

از شوق من تو مست میشوی

من بیمار دردهای تو

۲۶دی ۱۳۹۶

سحرگاهی که می‌بوسم لبان غنچه سان تو

خدا گویی که زیباتر،‌ جهان را می‌کند آغاز

اگر دانی که این اکسیر، که در طعم لبات توست

دو چشمم کرده پر شور و همه جانم پر از سودا

نمی‌خواهی صبوری از دل بی‌تاب

نمی‌خواهی سکوت از لبان منتظر،‌ مشتاق

که تنها بوسه‌هایت می‌شود درمان

اگر با آواز چشمان پر از شعرت، شود همراه

۰۸دی ۱۳۹۶

در این یلدای تنهایی

که بی تابست نفسهای من و این شهر

در این شب که ترس سحرهای غریب پیش‌رویم می‌کند بیداد

من و یادت، به کنجی دل می‌دهیم و دل می‌ستانیم از لبان هم

و گاهی بی صدا بغضی

در پشت چشم‌هایم می‌شود پنهان

به خلوتگاه من آید

نوازش می‌دهد من را و می‌گوید

«ز ترس عاقلان شهر

به کنج خلوت و تاریک پناه آور

حاکم گشته اینجا عقل

و جایی نیست برای چشمهایی که از عشق لبریزند»

در این یلدای تنهایی، برای ما

ـ من و یادت ـ

گهی آرام

گهی پرشور

گهی بی‌تاب

خاطرات روزهای با تو بودن می‌شود تکرار

و با هر لحظه‌اش خندیم، می‌گریم

گاهی ترس هم بر ما می‌شود مهمان

در این بی‌انتها، بی‌رحم شب تاریک

من و یادت تنهاییم

غمگینیم

نگاه هر دومان نومید

و گاهی مرگ را آروز داریم

 

اگر خواهی مرا چون روزهای پیش

اگر خواهی مرا آرام

بیا با چشمهایت سحر را رهنما باش در کوچه‌های شهر

بیا با دستهایت بغض را از پشت چشم‌های خسته‌ام بردار

در این یلدای تنهایی

بیا از چشم مشتاقم

هزاران درد را بردار

۰۸دی ۱۳۹۶

در کوچه‌های تردید

دستم به دامن توست

هر جا که می‌رود دل

هر جا که می‌روی تو

 

من سایه‌ی تو هستم

در پیش و پس روانم

رحمی نمای بر من

دوری گزین ز ظلمت

 

آغوش من اگر سرد

دستان من اگر زخم

گرم است هر دم من

با بوسه‌های نابت

 

جانم رهاست امشب

زیرا که چشم و دستت

چون رهنمای شب‌ها

در پیش روست امشب

 

گر راه عاقلان را

فردا به پیش داری

روحم ستانده‌ای تو

جانم ستان، بی شک

 

من تردید را زدودم

از جان خسته خویش

با من بمان تا دور

تردید خود رها کن

۲۰آذر ۱۳۹۶

وقتی که اشک‌های من بی اثر شدست

آه و نگاه خسته‌ام

چون قطره‌ای میان خاک، بی‌ثمر شده‌ست

دیگر چه انتظار از کلام سرد من

در نزد آن یار چشم و گوش بسته، بی‌قدرتر شده‌ست