صفحه اصلی

۰۴آذر ۱۳۹۶

بی تاب و بی قرار و  خسته‌ام، ای روزگار سخت

از من گذر

چون روزهایی که سرشار عطر یاس بود

چون باد از پیش من گذر

 

بی تاب گشته‌ام

در تاریکی زلال شبهای انتظار

گویی که سحر گشته است تقدیر بی رمق

با ترس و اضطراب، با وحشت و سراب

راهی که پیش پای من است را مزه می‌کنم

 

بی ریشه دیوارهای پشت سر

پشتش سپاه خشمگین باد

بی‌انتها و پر ز خار و سنگ راه‌های پیش رو

بی تاب پای من

 

ای روزگار سخت دستم رها کن و بگذر ز روح من

اینجا بهار را به انتظار ننشسته‌ام

۰۱آذر ۱۳۹۶

در دل دارم رازی مگو

جز به درختان راه

که هزار بار گریسته‌ام

بر سینه این سربازان استوار

که زیبا و زدلنشین با برگ‌های خویش

نوازش می‌دهند دردهای من

هر روز بر پشت من‌ زنند با شاخه‌های خود

گویند «استوار باش

چون ما نمان به راه

چون فاتحان آوردگاه عشق قدم گذار بر سینه‌ی فراخ راه

تا لرزد به زیر پای تو این پر غرور و مست

این تشنه به خون عاشقان صبر»

گویم به هر کدامشان به نجوا سخن

«من فاتحی بی‌غنیمتم

پر درد ز زخمهای روزگار

بی مرکب، بی زره

بی خود، بی سلاح

من آمدم ز رزمی غریب

که در آن فاتحش بی وصال است

پشت بر خاک خورده‌اش در وصال

اکنون چگونه قدم گذارم در این سراب راه بی‌انتها»

۱۲آبان ۱۳۹۶

خیره‌ست به دیگران چشم‌های من

لیکن تو را نگاه می‌کنم

گوشم به مردمان شهر

زیبا کلام تو را مرور می‌کنم

باشی یا نباشی کنار این خسته تن

یادت همیشه هست در آغوش تشنه‌ام

در قلب این دقایق که گذر می‌کند ز عمر من

طعم لبان داغ تو را مرور می‌کنم

دانم که روز مرگ فرا می‌رسد مرا

اندوه وصل تو، مرا خاک می‌کند

آنگه که پرسند مرا حاصلت چه بود

هر شعر را که با یاد توست، مرور می‌کنم

۰۹آبان ۱۳۹۶

آغوش من از تو خالی

لبریز یاد روزهای با تو بودن است

این بی‌تو بودن و آن یادهای تو

چون داغ بر سینه‌ام یادگار مانده است

این روزهای بی‌بوسه‌ها تو

چون پر عذاب برزخی بی‌سرانجام و تار

نومید به روز قیامت به انتظار مانده است

هر روز که خواب می‌رود از چشم‌های خسته‌ام

انگار خواب تو در دیدگان من

چون استخوان شکسته‌ای درون زخم

از‌ سال‌های درد، یادگار مانده است

امید برفت و جایش بداد به تاول‌های‌‌ بی‌شمار

این ره‌دراز و پای، چون آن درخت پیر بی بار و‌ بر خشک مانده است

هان ای کلید دار قلب دردمند و‌ خسته‌ام

بعد از تو هر چه گشت روز و‌شب

این قلب،‌‌ بی شهد چشم‌های تو قفل مانده‌ ‌است

هر چند جان من سرشار اشتیاق توست

عمری‌ست آغوش سرد من در وصال تو، ناکام مانده است

۰۲آبان ۱۳۹۶

گم کرده راه و بی‌تاب منم در پیچ و تاب گیسوان تو

بیشتر ز پیش پریشان مکن گیسوان خویش، روزگار من

مقصود من لبان و آن دو چشم مست، رهنما

چشمت مبند بر دو چشم لبریز اشتیاق، تاریک مکن روزگار من

دستم بگیر و مرا تا خود ببر به مهر

من در زمستان خویش گرفتار مانده‌ام

آغوش گرم خود مکن دریغ از این منتظر اسیر در خیال

هر آرزو به معدوم صبح مست می‌شود روا

امشب که صبح آخرین هست پشت در

آغوش گرم خویش را تو کن سجده‌گاه من

با من بمان و آرام کن مرا که بی‌تاب‌تر ز زلف تو

قلب من است و آن دو چشم و لبان من

۲۵مهر ۱۳۹۶

دلیر می‌شوم کنار تو

بی‌ترس در می‌نوردم سپاه آغوشت

و چه بی‌باک چشم‌های من خود ‌سپارد به دریای پر تلاطم چشم‌های تو

لیک با همه شجاعت شکست می‌خورد دلم

اگر نگاه تو، پشت کند بر سپاه دستهای من

۱۹مهر ۱۳۹۶

بی‌تاب گشت دل، چون آسمان شهر

ترک خورد بغض، در چشم‌های من

چشم‌های تار و آسمان سوگوار

هر یک به حزن‌ یکی زار می‌زدند

این یک به شوق شهد مردمی از سال‌های دور

آن یک ز شوق گنه در مردمان شهر